Yazmak olsun başlığı

 Selaam, 

Tüm gün kakafonik bir ortamda çalıştıktan sonra eve gelince asla ses duymak istemeyenler olarak bir dernek kursam üyesi çok olur mu acaba? 

Bazen kendi kendimi bile duyamıyorum gerçekten :)) Ne düşünüyorum, ne yapıyorum bilemiyorum. Ve belki de bu sebepten, bazen çenem beynimden önce çalışıyor :)) 

Yazmak benim için çok değerliydi. Öyle ki lise arkadaşımdan ayrılırken (o üniversite kazanmıştı ben kazanamamıştım) günlüğümü ona hediye etmiştim. Ya bu benim için çok kıymetliydi. O da bir süre sakladı sanki ama şimdi ne yaptı acaba hiç bir fikrim yok :) 

Kendi günlüklerimi sakladım. Ne bileyim eski kitaplarımı karıştırsanız aralarından mutlaka yaşanmışlıklarımın saklı olduğu ufacık kağıt parçaları bile bulabilirsiniz. Sadece ben okuyunca hatırlarım ama ne olduğunu, siz anlamazsınız :)) 

Bir gün bu dünyadan göçersem diye de oğluma yazdım. Belki tüm bu yazdıklarım da hep gittiğimde arkamda kalsın bir şeyler diyedir. Ne kadar meraklıyım iz bırakmaya değil mi? 

Yaşadıklarımda da öyle kayda değer bir şey yok ha, yanlış anlama. Benimkisi sadece yeşillik olsun diye sanki. Öylesine bir aşk parmakuçlarımdaki. 

Bu aralar;

Gülmeyi seviyorum diye eleştiriliyorum. 
İnsanları seviyorum diye eleştiriliyorum. 
Yazmayı seviyorum diye eleştiriliyorum.

Olsun ben tüm bunlara sadece gülüyorum ve şunu eklemek istiyorum:

ı ıh cicim. Yanlışınız var. Ben sadece bazılarınızı seviyorum . . 

Öpücük

P.♥ 

Yalnıza Mesaj

Selaam, 

Sardı mı yalnızlığın seni yine? Onca kalabalığın ortasında yapıştı mı koluna?

Çekiştirdi mi seni hiç durmadan? 

Ne güzel ulan! Ne şanslısın! Az tadını çıkar. 

Beni de kalabalıklar çekiştiriyor. Odamda, evimde, sokakta, iş yerinde. Herkes bi tarafa çekiştiriyor hem de, öyle yalnızlığın gibi de olmuyor. Çektiler mi koparıyorlar etinden parçaları. Taa kalbine dek ulaşabilenler oluyor bir de. Bak inanmazsın, kalbim bile çekiştirildi benim. 

Evet. Sen bilmezsin bu duyguyu. Nasıl acıtıyor anlatamam. Gülüyorsun diye kalbin yok sanıyorlar, kanırtıyorlar. Üstelik gülerken ağladığından, anlamıyorlar da kalbe ulaştıklarını. 

Tuttum ellerinden, kurtardım kalbimi ben her seferinde. Ama izler kaldı işte. 

Yaş kemale erdi de, hala çekiştirilirim diye ürperiyor garibim.

Okudukça sarıldın mı sen de yalnızlığına? Sarıl valla. Sevgilin o senin, dert ortağın. Düştüğün boşluktan çekip kurtaranın. 

Ya düşersem bu kalabalığın ortasında? 

Beni kimler kurtarsın? 

öperim 

P.

ah ne güzel gün

 Selaam, 

Yazıyorum ama, kimseler okumuyor. :)) yalnızca ben işte. 

Çok da sıkıntı değil diyorum ama, ben eskiden tuvalet kağıdına bile yazardım ve bunu birileri okusun yorumlasın isterdim. Şimdi de öyle olsun istiyorum galiba. Neyse çaktırmayayım.

Çok güzel gün bu gün. 

İçim dışım çiçek açtı. Ağaçlar konuşuyor sanki. Gökyüzü mutlu gülümsüyor.

Hani, bazen olmasını çok istediğimiz bir şey için çekeriz yorganı kafamıza ve çoook içten dua ederiz ya " nolur Allahım nolur olsun" diye. Heh o kafama yorgan çekip sabaha kadar istediğim ne varsa hepsi gerçekleşti sırasıyla. 

Bazen olmuyor gibi oldu (belki ilerde yazarım bunları da, nasılsa kimse okumuyor içimi boşaltırım rahatlarım :) ) olmadı diye üzüldüğüm ne varsa sonrasında daha da iyisi oldu da ben bile şaşırdım yani.

sabah uyanabildiğim her güne, 

sahip olduğum her şeye, 

verilen tüm fırsatlara ve tabii bu fırsatlara verdiğim cevaplara,

hayatıma giren herkese ve en çok hayatımdan çıkanlara,

ve bu güne

binlerce şükür.

Öpücük 
P.