11052021

 Yumuşacık sesli bir kadın şarkısı. . . Yapılacak tonla şey varken tembelliği seçmek. 

Ben ne zaman tıkandım böyle içimde kendi kendime yahu? Neden çıkmaz oldu sesim? Ya da düşüncelerimi nasıl içe çevirdim de konuşamaz oldum böyle?

Bazen kendimi çok aptal hissediyorum. Sana da oluyor mu? I ıh muhtemelen olmuyordur, çünkü bu bence bana has bir duygu. İçimde bir cenin gibi büyütüyorum tüm hissettiklerimi. Ordan burdan ne buldumsa, asalak gibi besleniyor bu duygular içerimde bir yerlerde. 

Ve sonra büyüyor dışa vuramadığım o her neyse. Büyüyor büyüyor, elleri oluyor, ayakları. Dallanıp budaklanıyor işte. Ama yine dışa çıkamıyor. Kalıyor bir yerlerde. Yükleniyor yürek hepsini. Kanserli bir doku gibi yükleniyor hem de. Besliyor besliyor. 

Nasıl kusulur bu düşünceler bilemediğimden, yazmak istiyorum belki de. Yazdıkça çıksın içimden istiyorum o beni içten içten kemiren hastalıklı tüm kelimeler.

Yumuşacık sesli bir kadın şarkı söylüyor kafamda. 

İçimde, kanat çırpan bir kuş gibi kalbim. 

Kurtaracağım onu bu düşünmek illetinden. 

Öperim. 

P.

Yalnıza Mesaj

Selaam, 

Sardı mı yalnızlığın seni yine? Onca kalabalığın ortasında yapıştı mı koluna?

Çekiştirdi mi seni hiç durmadan? 

Ne güzel ulan! Ne şanslısın! Az tadını çıkar. 

Beni de kalabalıklar çekiştiriyor. Odamda, evimde, sokakta, iş yerinde. Herkes bi tarafa çekiştiriyor hem de, öyle yalnızlığın gibi de olmuyor. Çektiler mi koparıyorlar etinden parçaları. Taa kalbine dek ulaşabilenler oluyor bir de. Bak inanmazsın, kalbim bile çekiştirildi benim. 

Evet. Sen bilmezsin bu duyguyu. Nasıl acıtıyor anlatamam. Gülüyorsun diye kalbin yok sanıyorlar, kanırtıyorlar. Üstelik gülerken ağladığından, anlamıyorlar da kalbe ulaştıklarını. 

Tuttum ellerinden, kurtardım kalbimi ben her seferinde. Ama izler kaldı işte. 

Yaş kemale erdi de, hala çekiştirilirim diye ürperiyor garibim.

Okudukça sarıldın mı sen de yalnızlığına? Sarıl valla. Sevgilin o senin, dert ortağın. Düştüğün boşluktan çekip kurtaranın. 

Ya düşersem bu kalabalığın ortasında? 

Beni kimler kurtarsın? 

öperim 

P.

Pinarage

yaktığım, yırttığım, çöpe attığım "sevgili günlüklerime". . 

unuturum diye korktuğum ne varsa saklamak istedim. bu yüzden yazdım belki de. bu yüzden biriktirdim sevdiğim kime ait ne varsa. 
şimdi eski kitaplarımın, okul defterlerimin ya da ne bileyim çocukluğumdan ne kaldıysa annemin evinde; içinden çıkıveriyor hatıralarınız.

üniversite okuduğum şehre son kez giderken aldığım otobüs bileti gibi. 
lisede tüm öğrenciler adına davet edildiğim toplantı davetiyesi gibi.
ilk işe başladığım hastanede boş vakitte bir kağıda çizdiğimiz resimler gibi.
hiç biriniz yoksunuz belki ama; bunlar var işte. 
siz beni unuttunuz belki ama; bana sizi hatırlatıyor evren.

unuturum diye korktuğum ne varsa yazdım ben. 
belki de yapabildiğim en iyi terapiydi kendime. 

peki neden korktum sonra? 
neden okumaya üşendim? hatırlamayacağımdan mı korktum, ya da unutamayacağımdan? 

ben "sevgili günlüklerim"den kurtuldum hep.

unutmak istediğim ne varsa unuttum.

artık yaşım da günlüklere pek uygun değil sanki. 

hala yazmak istiyordum. 

ben de yazdım.

işte bu. 

öpücük P.