Yazmak olsun başlığı

 Selaam, 

Tüm gün kakafonik bir ortamda çalıştıktan sonra eve gelince asla ses duymak istemeyenler olarak bir dernek kursam üyesi çok olur mu acaba? 

Bazen kendi kendimi bile duyamıyorum gerçekten :)) Ne düşünüyorum, ne yapıyorum bilemiyorum. Ve belki de bu sebepten, bazen çenem beynimden önce çalışıyor :)) 

Yazmak benim için çok değerliydi. Öyle ki lise arkadaşımdan ayrılırken (o üniversite kazanmıştı ben kazanamamıştım) günlüğümü ona hediye etmiştim. Ya bu benim için çok kıymetliydi. O da bir süre sakladı sanki ama şimdi ne yaptı acaba hiç bir fikrim yok :) 

Kendi günlüklerimi sakladım. Ne bileyim eski kitaplarımı karıştırsanız aralarından mutlaka yaşanmışlıklarımın saklı olduğu ufacık kağıt parçaları bile bulabilirsiniz. Sadece ben okuyunca hatırlarım ama ne olduğunu, siz anlamazsınız :)) 

Bir gün bu dünyadan göçersem diye de oğluma yazdım. Belki tüm bu yazdıklarım da hep gittiğimde arkamda kalsın bir şeyler diyedir. Ne kadar meraklıyım iz bırakmaya değil mi? 

Yaşadıklarımda da öyle kayda değer bir şey yok ha, yanlış anlama. Benimkisi sadece yeşillik olsun diye sanki. Öylesine bir aşk parmakuçlarımdaki. 

Bu aralar;

Gülmeyi seviyorum diye eleştiriliyorum. 
İnsanları seviyorum diye eleştiriliyorum. 
Yazmayı seviyorum diye eleştiriliyorum.

Olsun ben tüm bunlara sadece gülüyorum ve şunu eklemek istiyorum:

ı ıh cicim. Yanlışınız var. Ben sadece bazılarınızı seviyorum . . 

Öpücük

P.♥ 

11052021

 Yumuşacık sesli bir kadın şarkısı. . . Yapılacak tonla şey varken tembelliği seçmek. 

Ben ne zaman tıkandım böyle içimde kendi kendime yahu? Neden çıkmaz oldu sesim? Ya da düşüncelerimi nasıl içe çevirdim de konuşamaz oldum böyle?

Bazen kendimi çok aptal hissediyorum. Sana da oluyor mu? I ıh muhtemelen olmuyordur, çünkü bu bence bana has bir duygu. İçimde bir cenin gibi büyütüyorum tüm hissettiklerimi. Ordan burdan ne buldumsa, asalak gibi besleniyor bu duygular içerimde bir yerlerde. 

Ve sonra büyüyor dışa vuramadığım o her neyse. Büyüyor büyüyor, elleri oluyor, ayakları. Dallanıp budaklanıyor işte. Ama yine dışa çıkamıyor. Kalıyor bir yerlerde. Yükleniyor yürek hepsini. Kanserli bir doku gibi yükleniyor hem de. Besliyor besliyor. 

Nasıl kusulur bu düşünceler bilemediğimden, yazmak istiyorum belki de. Yazdıkça çıksın içimden istiyorum o beni içten içten kemiren hastalıklı tüm kelimeler.

Yumuşacık sesli bir kadın şarkı söylüyor kafamda. 

İçimde, kanat çırpan bir kuş gibi kalbim. 

Kurtaracağım onu bu düşünmek illetinden. 

Öperim. 

P.